Please copy this
This post is for Seabee.. She needs this for her report.
Ang Panahon ng Hapon (1942-1945)
Masaklap ang buhay sa mga panahong ito. Gustom at kawalang-tiyakan sa buhay o kawalang pag-asa sa kinabukasan
ang namayaning kalagayan at dadamin. Dumagsa ang mga manunulat masahiran lamang ng mainit at masarap na sabaw ang lalamunan.
Namulaklak ang panitikang Tagalog sa utos ng Hapon na gamiting ang sariling wika sa panulat. Ang buhay-lungsond
a iniwasan para di-makasalin ng amor propio ng mga Hapon, na pawang kahirapan at kaapihan ang mababalingan.
Tumakas ang panulat sa nayon, naging katutubo ang kulay. Nagkaroon ng puwang sa papel ang kalabaw, ang bukd, ang magsasaka.
Anupat gipit man ang kalagayan, ang pagibig ay laging nasa isip. Dili kaya ay magbalik sa pagkabata, sa kamusmusan
bilang pagtakas sa realidad. Hin rin na walang tema ang pagkamakabayan. Siyempre, laging may gerilya sa bawat digmaan.
Sa panahong ito, natuto ring gagarin ng mga manunulat ang Haiku ng mga Hapon. Maiikling tulang labimpituhng pantig lamamng at
binubuo ng tatlong taludtod. Ang unang taludtod ay lima, ang gitna ay pito, at ang huli ay lima rin. Ang kagandahan
ng uri ng tulang ito ay nakasalalay sa mga ipinahihiwatig na imahen nito sa malalalim na kahulugang taglay ng talinghaga.
Nagbalik din sa panulat ang matandang anyo ng tulang Tagalog, ang tanaga na parang Haiku sa ikli. Lamang aapating taludturan ito.
Ang bawat taludtod ay binubuo ng tigpipitong pantig. Ito'y ubod din ng talinghaga.
Ang Panahon ng Hapon (1942-1945)
Masaklap ang buhay sa mga panahong ito. Gustom at kawalang-tiyakan sa buhay o kawalang pag-asa sa kinabukasan
ang namayaning kalagayan at dadamin. Dumagsa ang mga manunulat masahiran lamang ng mainit at masarap na sabaw ang lalamunan.
Namulaklak ang panitikang Tagalog sa utos ng Hapon na gamiting ang sariling wika sa panulat. Ang buhay-lungsond
a iniwasan para di-makasalin ng amor propio ng mga Hapon, na pawang kahirapan at kaapihan ang mababalingan.
Tumakas ang panulat sa nayon, naging katutubo ang kulay. Nagkaroon ng puwang sa papel ang kalabaw, ang bukd, ang magsasaka.
Anupat gipit man ang kalagayan, ang pagibig ay laging nasa isip. Dili kaya ay magbalik sa pagkabata, sa kamusmusan
bilang pagtakas sa realidad. Hin rin na walang tema ang pagkamakabayan. Siyempre, laging may gerilya sa bawat digmaan.
Sa panahong ito, natuto ring gagarin ng mga manunulat ang Haiku ng mga Hapon. Maiikling tulang labimpituhng pantig lamamng at
binubuo ng tatlong taludtod. Ang unang taludtod ay lima, ang gitna ay pito, at ang huli ay lima rin. Ang kagandahan
ng uri ng tulang ito ay nakasalalay sa mga ipinahihiwatig na imahen nito sa malalalim na kahulugang taglay ng talinghaga.
Nagbalik din sa panulat ang matandang anyo ng tulang Tagalog, ang tanaga na parang Haiku sa ikli. Lamang aapating taludturan ito.
Ang bawat taludtod ay binubuo ng tigpipitong pantig. Ito'y ubod din ng talinghaga.
